ზურაბ ნანობაშვილი

თეატრის რეჟისორი. რუსეთის დამსახურებული არტისტი.
საერთაშორისო და რუსული თეატრალური ფესტივალებისა და კონკურსების ლაურეატი.
ვოლოგდას რეგიონის სახელმწიფო პრემიის სამგზის ლაურეატი (2006, 2009, 2017).
დაჯილდოებულია მეგობრობის ორდენით. დაჯილდოებულია საპატიო სამკერდე ნიშნით "ვოლოგდას წინაშე დამსახურებისათვის".
ზურაბ ნანობაშვილის უახლესი პრემიერები ყალმუხეთის რესპუბლიკის დრამისა და კომედიის რუსულ რესპუბლიკურ თეატრში
15 იანვარი, 2022, სპექტაკლი "ჭექა-ქუხილი": პრემიერა

"მაყურებელს ელის დადგმა ჩვენi ცხოვრების შესახებ: სიყვარულზე, რომელსაც ადამიანები ცოდვად მიიჩნევენ და რომლის გამოც სიცოცხლის დათმობისაც არ გვეშინია; მამებსა და შვილებს შორის ურთიერთობაზე; ფულის ძალაუფლების სიძლიერესა და იმაზე, რომ შეუძლებელია პატიოსანი შრომით იშოვო პური ჩვენი არსობისა.. ეს არის სპექტაკლი უანგარო მეოცნებეებსა და განდეგილებზე, მწარე ტყვეობაზე, როცა სიკვდილი ბედნიერებად გესახება.
რეჟისორი - რუსეთის დამსახურებული არტისტი ზ. ნანობაშვილი.
მხატვარი - ყალმუხეთის რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტი პ. კორნიენკო.
განათება- ყალმუხეთის რესპუბლიკის კულტურის დამსახურებული მუშაკი ე. მედვედევი " (კულტურა.რფ)


2022 წლის 28 იანვარს თეატრი წარადგენს სპექტაკლს "ზაფხულის ღამის სიზმარი":
"მაყურებელს ელის სპექტაკლი-ზეიმი, რომელშიც შეხვდებით დიდი დრამატურგის მწვავე ხუმრობასაც და კლასიკურ პოეზიასაც. როგორც სხვა კომედიებში, აქაც ნამდვილი სიყვარული გადალახავს ყველა დაბრკოლებას. და მან უნდა გაიმარჯვოს ზღაპრულ სამყაროში.
რეჟისორი - რუსეთის დამსახურებული არტისტი ზ. ნანობაშვილი.
მხატვარი-ყალმუხეთის რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტი პ. კორნიენკო.
განათება -ყალმუხეთის რესპუბლიკის კულტურის დამსახურებული მუშაკი ე. მედვედევი " (კულტურა.რფ)
თეატრი ცხოვრების წესია, სამყაროს შეცნობის გზაა და ის საშუალება, რომლითაც შეიძლება სცადო მისი შეცვლა.
ჩემთვის თეატრზე მნიშვნელოვანი არაფერია. და არაფერია იმაზე ამაღელვებელი, ვიდრე ის წამი, როცა სასცენო სიმართლით სავსე მსახიობი ხიბლავს მაყურებელს. მაყურებელი დუმს, მაგრამ მისი სუნთქვა და გულისცემა სრულ უნისონშია მსახიობის სუნთქვასა და გულთან, სცენაზე ამ წუთებში მიმდინარე მოვლენებთან, რომლებიც აღარასოდეს განმეორდება.

ჩემი თეატრი ყველაზე მეტად ჰგავს მკვეთრ მრავალჟანრიან წიგნს, რომელშიც რომანის გვერდით მოულოდნელად წააწყდებით ესსეს, პუბლიცისტიკის გვერდით - პოეზიას. ასე ახდა იდეა, გამეკეთებინა თეატრი ყველასთვის და თითოეულისთვის. რთულია? და კიდევ უფრო რთულია ამ ყოველფერში სრულყოფილების მიღწევა.

დღეს მინდა ვიცხოვრო და ვწერო - ეს ძალიან მნიშვნელოვანია როგორც ჩემთვის, ასევე იმ ადამიანებისთვის, ვინც ჩემს გვერდით არიან - არტისტების, მხატვრების, მუსიკოსების, რეკვიზიტორებისა თუ დეკორატორებისთვის ... და, იმედი მაქვს, ყველაზე ძვირფასების - მაყურებლებისათვის.
ხელოვანის ხელსა და ტილოს შორის არის მანძილი, რომელშიც მოქცეულია მისი ნიჭი. და არ არსებობს არანაირი შუამავლები - მხოლოდ უზარმაზარი პასუხისმგებლობა და ფანტასტიკური დაძაბულობა.
ახალმა „ინფორმაციულმა ცივილიზაციამ", რომელიც ძირეულად განსხვავდება იმ დროიდან, როცა ჩემი პირველი სპექტაკლების დადგმა დავიწყე, თუნდაც იმისგან, რაც იყო 15 წლის უკან, ჩვენს თვალწინ შეცვალა სამყარო... ადამიანის ყურადღების შესანარჩუნებლად, საჭიროა გამუდმებული სიახლეები და გამოგონებები, სცენური ცხოვრების პროგნოზირებადობის დაძლევა.. თუ დარბაზში მაყურებელს წინასწარ ესმის, როგორ განვითარდება სიტუაცია სპექტაკლში, მაშინ ასეთი სპექტაკლი, თითქოს არც არის საჭირო "
სპექტაკლი "მოლიერი" მ.ბულგაკოვის პიესის "წმინდანთა კაბალას" მიხედვით
ჩემთვის საინტერესოა, რომ სპექტაკლში ძალიან ბევრი პერსონაჟი-მაქციაა. არქიეპისკოპოსი გარკვეულ მომენტებში ხდება ეშმაკი, სისხლის ამრევი ცხოვრების რთულ მომენტებში მხატვარი აღმოჩნდება, მეფე კი უბრალოდ ადამიანია, რომელსაც აქვს საკუთარ წყენებზე უფლება. ყურადღება მიაქციეთ შემთხვევას, როდესაც მსახური ბუტონიმოლიერის ნამდვილი მეგობარივით იქცევა, ხოლო გერი იუდა ხდება.

უ. შექსპირის პიესის მიხედვით დადგმული სპექტაკლი „ჰამლეტი" (ა.ჩერნოვის თარგმანი)
„ჰამლეტთან" მიბრუნება დღეს, როცა ირგვლივ ვერც „ჰამლეტებს" და ვერც ჰამლეტს, როგორც ჩვენი დროის გმირს, ვერ იპოვით -ეს ძალიან სერიოზულია... <...> ჰამლეტი შეიძლება იყოს ყველანაირი, რადგან მას დრო გვკარნახობს. მაშინაც კი, თუ რეჟისორი, თეატრი და მსახიობები არ ფიქრობენ იმაზე, რომ „შექმნან ამ დროისთვის შესაფერისი ჰამლეტი", ის მაინც აუცილებლად და უნებურად თანამედროვე გამოდის.
(ირინა ხოლმოგოროვა, თეატრალური კრიტიკოსი)
ეკატერინა დმიტრიევსკაია "ეკრანი და სცენა" No19 2014 წელი:

- თეატრი სოლიდურ თარიღს აღნიშნავს. როგორ ჩამოაყალიბებდით ვოლოგდას დრამის ხელმძღვანელის მთავარ ამოცანას?

- ვოლოგდაში მუშაობისას ვცდილობდი შემექმნა სამსახიობო ანსამბლი, რომელიც შეძლებდა, გაერთვა თავი ნებისმიერი სარეჟისორო თუ დრამატული ამოცანისთვის, დაუფლებოდა რთულ პროზას თუ პოეტურ ენას, ემუშავა სხვადასხვა სცენაზე, ნებისმიერი მაყურებლის წინაშე. ვფიქრობ, შემთხვევითი არ არის, რომ კრიტიკოსებმა არაერთხელ აღნიშნეს სამსახიობო ანსამბლის მუშაობის თანმიმდევრულობა და შეკრულობა. საიუბილეო თარიღისთვის ვამზადებთ სპექტაკლს „ვაი ჭკუისგან", სადაც ჩვენი არტისტების უმეტესობა იქნება დაკავებული. ეს კარგი საშუალებაა დასის მდგომარეობის შესამოწმებლად, რადგან ოდითგან ითვლებოდა, რომ იდეალურ დასში სწორედ "ვაი ჭკუასგან" უნდა გადანაწილდეს ადვილად.

Больше спектаклей
Показать еще публикации
Подписаться на новые публикации
Как связаться:
zurab.nanobashvili@gmail.com
или через мессенджер в Facebook
Нажимая на кнопку, вы даете согласие на обработку персональных данных и соглашаетесь c политикой конфиденциальности.